ରାତି ପ୍ରାୟ ଆଠଟା।
ଭୁବନେଶ୍ୱର ସହର ଆଲୋକରେ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ରାସ୍ତାରେ ଗାଡ଼ିର ଭିଡ଼ କମି ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ସହରର ଗୋଟିଏ ଶାନ୍ତ ଗଳିରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା ଘର ଆଜି ଅନ୍ୟ ଦିନଠାରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ଲାଗୁଥିଲା।
ଘରଟି ଥିଲା ଅଭିଶେକଙ୍କର।
ସାଧାରଣ ଦୁଇ ମହଲା ଘର।
ନା ବଡ଼ ଗେଟ୍, ନା କୌଣସି ଆଡ଼ମ୍ବର।
ଘରର ବାହାର କାନ୍ଥରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନାମଫଳକ—
ଅଭିଶେକ ଦାଶ
ଆଜି ସେହି ଘର ଭିତରେ ତାଙ୍କ କିଛି ଘନିଷ୍ଠ ସହକର୍ମୀ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ।
କାହାର ହାତରେ କେକ୍।
କାହାର ହାତରେ ଫୁଲ।
କେହି ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ଏହା ଏକ ବିଦାୟ ଭୋଜି ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ କାହାର ମନ ଏହାକୁ ସତରେ ବିଦାୟ ବୋଲି ମାନିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା।
“ଅଭିଶେକ, ତୁମେ ଏମିତି ହଠାତ୍ ଚାଲିଯିବ ବୋଲି ଆମେ କେବେ ଭାବିନଥିଲୁ।”
ଇତିହାସ ବିଭାଗର ଅନ୍ୟତମ ବରିଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାପକ ଅରୁଣ ବାବୁ କହିଲେ।
ଅଭିଶେକ ହସିଲେ।
“ହଠାତ୍ କେଉଁଠି?”
“ଦଶ ବର୍ଷ ହେଲା ତୁମକୁ ଦେଖୁଛୁ। ଆଉ ଏବେ କହୁଛ ଯେ ଚାଲିଯିବ?”
“ଜୀବନରେ କେତେକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାକୁ ହୁଏ।”
“କିନ୍ତୁ କୁଆଡ଼େ ଯିବ?”
ଅଭିଶେକ ହସି କହିଲେ—
“ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ କରିନି।”
ସମସ୍ତେ ହସିଲେ।
“ଆରେ! ଚାକିରି ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଘର ଛାଡ଼ିବ, କିନ୍ତୁ କୁଆଡ଼େ ଯିବ ତାହା ଜାଣିନାହଁ?”
“ହଁ।”
“ତୁମେ ସତରେ ଅଜବ ମଣିଷ।”
ଅଭିଶେକ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
କେବଳ ହସିଲେ।
ଖାଇବା ଟେବୁଲ୍ରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଥିଲା।
କେହି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ପୁରୁଣା ଘଟଣା କହୁଥିଲେ।
କେହି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ମଜାଦାର କଥା ମନେ ପକାଉଥିଲେ।
ହଠାତ୍ ଅରୁଣ ବାବୁ ପଚାରିଲେ—
“ଅଭିଶେକ, ତୁମର ପରିବାର କେଉଁଠି?”
ଟେବୁଲ୍ରେ ହଠାତ୍ ନିରବତା ଛାଇଗଲା।
ଅଭିଶେକ ଗ୍ଲାସ୍ଟି ଟେବୁଲ୍ରେ ରଖିଲେ।
“ମୋର କେହି ନାହାନ୍ତି।”
“ମାନେ?”
“ମା'ବାପା ନାହାନ୍ତି। ଭାଇଭଉଣୀ ନାହାନ୍ତି। ବିବାହ ମଧ୍ୟ କରିନାହିଁ।”
ଅରୁଣ ବାବୁ ଟିକେ ଅସହଜ ହୋଇଗଲେ।
“ଓହ୍... କ୍ଷମା କରିବ।”
“କ୍ଷମା କାହିଁକି?”
ଅଭିଶେକ ହସିଲେ।
“ଏଥିରେ ଦୁଃଖ କରିବାର କିଛି ନାହିଁ।”
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଛୋଟ ଛାୟା ଆସିଥିଲା।
ସମସ୍ତେ ତାହା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
କେବଳ ବିଭାଗର ଯୁବ ଅଧ୍ୟାପକ ସୁବ୍ରତ ଦେଖିଲେ।
କିଛି ସମୟ ପରେ କେକ୍ କଟାଗଲା।
ସମସ୍ତେ ତାଳି ବଜାଇଲେ।
“ଅଭିଶେକଙ୍କ ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇଁ!”
କେହି ଗ୍ଲାସ୍ ଉଠାଇଲେ।
ଅଭିଶେକ ମଧ୍ୟ ଗ୍ଲାସ୍ ଉଠାଇଲେ।
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖି ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଘଣ୍ଟା ଉପରେ ଅଟକିଗଲା।
ଘଣ୍ଟାଟି ଛୋଟ ଥିଲା।
ପିତଳରେ ତିଆରି।
ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ପୁରୁଣା।
ସୁବ୍ରତ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନୁସରଣ କଲେ।
“ଏହି ଘଣ୍ଟାଟା ବହୁତ ପୁରୁଣା ଲାଗୁଛି।”
“ହଁ।”
“କେଉଁଠୁ ପାଇଲ?”
ଅଭିଶେକ ଘଣ୍ଟାଟି ହାତରେ ନେଲେ।
କିଛି ସମୟ ତାକୁ ଦେଖିଲେ।
“ଏହା ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ଦିନ ହେଲା।”
“କେତେ ଦିନ?”
ଅଭିଶେକ ହସିଲେ।
“ମନେ ନାହିଁ।”
ସୁବ୍ରତ ହସିଦେଲେ।
“ଏମିତି କ'ଣ? ଏତେ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ଆଉ କେତେ ବର୍ଷ ହେଲା ମନେ ନାହିଁ?”
“କେତେକ ଜିନିଷର ବୟସ ଗଣାଯାଏ ନାହିଁ।”
ଏଥର କେହି ହସିଲେ ନାହିଁ।
ସୁବ୍ରତ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ।
ରାତି ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା।
ଅତିଥିମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅରୁଣ ବାବୁ ଯିବା ସମୟରେ ଅଭିଶେକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
“ଯେଉଁଠି ଯାଅ, ଖୁସିରେ ରୁହ।”
“ଧନ୍ୟବାଦ।”
“ଆଉ ହଁ... କେବେ ଫେରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଆସିବ।”
ଅଭିଶେକ କିଛି ସମୟ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
“ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଫେରିବି।”
ଅରୁଣ ବାବୁ ହସିଲେ।
“ତାହେଲେ ଠିକ୍ ଅଛି।”
କିନ୍ତୁ ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଅଭିଶେକ ଧୀରେ ନିଜେ ନିଜକୁ କହିଲେ—
“ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଫେରିଆସେ...”
କେହି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ।
ରାତି ପ୍ରାୟ ସାଢ଼େ ଏଗାରଟା।
ଘର ଖାଲି।
ଅଭିଶେକ ଏକା।
ସେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥିବା କିଛି କାଗଜ ଏକାଠି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କିଛି ବହି ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଗ୍ରେ ରଖିଲେ।
ତା'ପରେ ଆଲମାରି ଖୋଲିଲେ।
ଭିତରେ ଅଧିକ କପଡ଼ା ନଥିଲା।
କିଛି ପୁରୁଣା ଦଲିଲ।
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାଠର ବାକ୍ସ।
ଏବଂ...
ଅନେକ ପୁରୁଣା ଫଟୋ।
ଅଭିଶେକ ଗୋଟିଏ ଫଟୋ ଉଠାଇଲେ।
ଫଟୋଟି କଳାଧଳା।
ପୁରୁଣା ସମୟର।
ଏକ ନଦୀ କୂଳରେ କିଛି ଲୋକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।
ସେହି ଫଟୋର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।
ଅଭିଶେକ ଫଟୋଟିକୁ ଆଲୋକ ତଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ଯୁବକଟିର ମୁହଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଗଲା।
ସେହି ମୁହଁ...
ଅଭିଶେକଙ୍କ ମୁହଁ ପରି ଥିଲା।
ସେ ଫଟୋଟିକୁ ଧୀରେ ଫେରେଇ ବାକ୍ସରେ ରଖିଦେଲେ।
କାଠର ବାକ୍ସଟି ବନ୍ଦ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଆଖି ଆଉ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପିତଳର ତାଲା।
ସେ ତାଲାଟି ଉଠାଇଲେ।
କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ତାକୁ ଦେଖିଲେ।
ତା'ପରେ ଧୀରେ କହିଲେ—
“ଆଉ ଥରେ...”
ସେ ତାଲାଟି ବାକ୍ସରେ ରଖିଦେଲେ।
ସେହି ସମୟରେ...
ତାଙ୍କ ଫୋନ୍ ବାଜିଲା।
ଅଜଣା ନମ୍ବର।
ଅଭିଶେକ କିଛି ସମୟ ଫୋନ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
ତା'ପରେ ରିସିଭ୍ କଲେ।
“ହେଲୋ?”
କିଛି ସମୟ ନିରବତା।
ତା'ପରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ସ୍ୱର—
“ଅଭିଶେକ?”
ଅଭିଶେକଙ୍କ ମୁହଁ ବଦଳିଗଲା।
“ଆପଣ କିଏ?”
“ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହଁ?”
“ନା।”
“ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଥିବ।”
ଅଭିଶେକ ଚୁପ୍ ରହିଲେ।
ବୃଦ୍ଧ ସ୍ୱର ପୁଣି କହିଲା—
“ତୁମେ ପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛ?”
ଅଭିଶେକ ଚମକିଗଲେ।
“ଆପଣ ଏହା କେମିତି ଜାଣିଲେ?”
ସେପଟୁ କିଛି ସମୟ ନିରବତା।
ତା'ପରେ ଉତ୍ତର ଆସିଲା—
“କାରଣ ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଏମିତି କର।”
ଫୋନ୍ କଟିଗଲା।
ଅଭିଶେକ କିଛି ସମୟ ଫୋନ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ହସ ହଜିଯାଇଥିଲା।
ସେ ତୁରନ୍ତ ଘରର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲେ।
ରାସ୍ତା ଖାଲି।
କେହି ନାହାନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ରାସ୍ତାର ଅନ୍ଧାରରେ...
ଜଣେ ଲୋକ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଅଭିଶେକ କିଛି ସମୟ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
ଲୋକଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ଅଭିଶେକ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
ତାଙ୍କ ହାତ ଏଥର ସାମାନ୍ୟ ଥରୁଥିଲା।
ସେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥିବା ପୁରୁଣା କଳାଧଳା ଫଟୋଟିକୁ ପୁଣି ଉଠାଇଲେ।
ଫଟୋରେ ଥିବା ଯୁବକଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଧୀରେ କହିଲେ—
“କେତେ ବର୍ଷ ହେଲା... ତଥାପି ତୁମେ ମୋତେ ଖୋଜି ଚାଲିଛ।”
ଘର ଭିତରେ ଘଣ୍ଟାର ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।
ଟିକ୍...
ଟିକ୍...
ଟିକ୍...
କିନ୍ତୁ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଘଣ୍ଟାଟି...
ଚାଲୁନଥିଲା।
ତାହାର କଣ୍ଟା ଅଟକିଥିଲା—
ରାତି ୧୨ଟା ୧୭ ମିନିଟ୍ରେ।
ଅଭିଶେକ ଘଣ୍ଟାଟିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ପୁଣି ସେହି ଅଜଣା ହସ ଫେରିଆସିଲା।
“ସମୟ...”
ସେ ଧୀରେ କହିଲେ—
“ମଣିଷ ପାଇଁ ହୁଏ। ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ।”
କ୍ରମଶଃ...
0 Comments